ای ساربان ! آهسته رو، کآرام جانم می رود 

وآن دل که با خود داشتم، با دل سِتانم می رود  
من مانده ام مهجور از او، بیچاره و رنجور از او 

گویی که نیشی دور از او، در استخوانم می رود 
گفتم : به نیرنگ و فسون، پنهان کنم ریشِ درون 

پنهان نمی ماند که خون، بر آستانم می رود 
محمل بدار ای ساروان ! تندی مکن با کاروان 

کز عشقِ آن سرو روان، گویی روانم می رود 
او می رود دامن کشان، من زَهرِ تنهایی چشان 

دیگر مپرس از من نشان، کز دل نشانم می رود 
#شهدای_حرم🇮🇷